Urodzony na Dolnym Śląsku Witelo w swojej działalności naukowej skupiał się na zjawiskach optycznych oraz fizjologicznych i psychologicznych aspektach postrzegania. Analizował rozchodzenie, rozpraszanie i załamywanie się światła oraz złudzenia wzrokowe wywołane przez zjawiska świetlne. W swojej pracy wykorzystywał dokonania arabskiego uczonego Alhazena (ok. 965–1039).
Kolejny przykład wydania komentowanego „Tractatus de Sphaera” Johannesa de Sacrobosco. Autorem komentarza był – podobnie jak w wypadku Inc.II.55 adl.7 – Václav Fabri z Czeskich Budziejowic (ok. 1455–1518).
Johannes de Sacrobosco (Ioannes de Sacro Bosco, John of Holywood) był matematykiem i astronomem, wykładał na Uniwersytecie Paryskim. Ok. 1230 r. powstało jego najlepiej znane dzieło, „Tractatus de Sphaera” / „Sphaera Mundi”, które stało się podstawowym podręcznikiem astronomii aż do połowy XVII w. Było wielokrotnie kopiowane, a po raz pierwszy ukazało się drukiem w 1472 r. w Ferrarze. W kolejnych latach pojawiały się liczne nowe wydania i komentarze następnych pokoleń astronomów. „Tractatus de Sphaera” składa się z czterech rozdziałów, z których pierwszy dotyczy kształtu i miejsca Ziemi w sferycznym Wszechświecie, drugi omawia sfery niebieskie, trzeci opisuje wschody i zachody ciał niebieskich w zależności od miejsca obserwacji, a czwarty daje krótkie wprowadzenie do teorii Ptolemeusza o planetach i zaćmieniach. Sacrobosco uważał, że Ziemia jest kulą i zgodnie z modelem geocentrycznym stanowi centrum Wszechświata. Przykład wydania komentowanego „Tractatus de Sphaera” Johannesa de Sacrobosco. Autorem komentarza był czeski matematyk, astrolog, teolog i lekarz Václav Fabri z Czeskich Budziejowic (ok. 1455–1518).
Oryginalne rysunki faz Wenus sporządzone przez Galileusza oraz schematyczny obraz powstawania faz
w modelu geocentrycznym i heliocentrycznym. W modelu geocentrycznym nie ma szansy zobaczyć obserwowanych przez Galileusza kwadr i pełni Wenus
Dzieło, w którym Isaac Newton przedstawił swoje przełomowe odkrycia w dziedzinie fizyki: trzy zasady dynamiki oraz prawo powszechnego ciążenia. Zastąpiły one arystotelesowskie rozumienie fizyki oraz wyjaśniły zasady ruchu ciał niebieskich. Na swoim egzemplarzu pierwszego wydania „Principiów”, które ukazało się w Londynie w 1687 r., Newton we współpracy z matematykiem i astronomem Rogerem Cotesem (1682–1716) naniósł poprawki i uzupełnienia, które zostały uwzględnione w kolejnych wydaniach, poprzedzonych wstępem Cotesa. Egzemplarz z kolekcji Gdańskiego Towarzystwa Przyrodniczego.
Trzecie wydanie Principiów z uzupełnieniami i poprawkami autora. Wydawcą i redaktorem tego wydania był Henry Pemberton (1694–1771), lekarz, matematyk i fzyk. Portret Isaaca Newtona na podstawie rysunku znakomitego angielskiego portrecisty Johna Vanderbanka (1694–1739) rytował George Vertue (1684–1756).
Isaac Newton - angielski fzyk, astronom, matematyk, flozof. Stworzył podstawy mechaniki klasycznej, opracował rachunek różniczkowy, zajmował się zagadnieniami optyki i rozszczepieniem światła za pomocą pryzmatu. Był jedną z najbardziej znaczących postaci, której osiągnięcia skierowały naukę na nowoczesne tory.
