Stworzone przez Ptolemeusza kompendium antycznej wiedzy astronomicznej zawierające wykład teorii geocentrycznej, która obowiązywała w nauce przez ponad 1300 lat. Dzieło oparte zostało na wcześniejszych teoriach i obliczeniach uczonych babilońskich i greckich, zwłaszcza Arystotelesa i Hipparcha z Nikai (190–120 r. p.n.e.). Składa się z trzynastu ksiąg, w których Ptolemeusz przedstawia ruchy Słońca, Księżyca i planet (Merkurego, Wenus, Marsa, Jowisza i Saturna) przy pomocy systemu deferentów, epicykli i ekwantów, których przyjęcie umożliwiło matematyczne uzasadnienie teorii geocentrycznej, w tym wyjaśnienie m.in. pozornego wstecznego ruchu planet. Dzieło zawiera także katalog 1022 gwiazd stałych.
Mikołaj Kopernik był polskim astronomem i matematykiem, który żył w XVI wieku. Jego najważniejszym osiągnięciem było sformułowanie heliocentrycznej teorii planetarnej, która zakładała, że Ziemia krąży wokół Słońca. Było to odmienne podejście od powszechnie akceptowanej teorii geocentrycznej, w której Ziemia była uważana za nieruchomą. Przełomowe dzieło Kopernika, "De revolutionibus orbium coelestium", zostało opublikowane w 1543 roku i miało ogromny wpływ na rozwój astronomii i nauki jako całości. Kopernik był także kanonikiem warmińskim i lekarzem, a jego wkład w rozwój nauki i zmianę sposobu myślenia przyczynił się do rewolucji naukowej. Dziś jest uznawany za jednego z najważniejszych naukowców w historii i symbol postępu i odkryć naukowych.
Po lewej: model ruchu Saturna z jednym epicyklem i ekscentryczną orbitą względem środka orbity Ziemi E. Środek orbity Saturna znajduje się w punkcie D. Na rysunku nie zachowano skali, Źródło: De revolutionibus
Po prawej: model ruchu Wenus wewnątrz orbity Ziemi ABG. Styczne do orbity Wenus z pozycji Ziemi G wyznaczają maksymalne wschodnie i zachodnie odchylenie (elongację) Wenus od Słońca. Środek orbity Wenus D wędruje po małym kółku DNM wewnątrz obydwu orbit. Środek orbity Ziemi znajduje się w punkcie C, Źródło: De revolutionibus
